Webshop

     It's Elvis Time volgen op Twitter         It's Elvis Time volgen op Facebook         It's Elvis Time volgen op Hyves
nieuwsbrief




























Fanclub

Evenementen

Aanbiedingen

Biografie Elvis Presley

Klik hier voor video's

8 januari 1935 - 16 augustus 1977

1. Het begin.

Op 8 januari 1935 beviel "Gladys Love Presley Smith" van een tweeling. Kort na de geboorte stierf één van de jongetjes. Haar man, "Vernon Elvis Presley", besloot de beide kinderen toch een naam te geven. Het overleden jongetje kreeg de naam "Jesse Garon".

Het levende kind werd "Elvis Aaron Presley" genoemd.

 

Elvis, Vernon en Gladys lagere school tupelo

Gladys, Elvis en Vernon Presley  Tupelo Elementary School.

 

milam highschool 1946-1948

Milam High School Tupelo Mississippi 1946-1948

Elvis staat op de tweede rij van boven, eerste van rechts.

 

Vanaf zijn geboorte heeft Elvis moeten leven met het geldgebrek van zijn ouders. Hij groeit op en gaat naar de "Tupelo Elemantary School". Vanaf 1946 is Elvis twee jaar leerling aan de "Milam High School" te Tupelo. Zijn vader was dagloner en zijn moeder had diverse baantjes in winkels. Het waren geen dikbelegde boterhammen in de eerste jaren van het leven van Elvis tijdens Amerika's Great Depression. De mensen hielpen elkaar. Het jonge gezin Presley werd door veel familieleden gesteund. In zijn latere leven zal Elvis deze personen nooit vergeten. Velen van hen kregen werk in zijn entourage tijdens zijn uitgebreide tournees door Amerika.

Terug naar het prille begin. Ondanks het feit dat Elvis een zeer verlegen jongetje was, deed hij in 1945 toch mee met een talentenjacht tijdens de jaarlijkse "Mississippi Alabama Fair and Dairy Show". Hij zong daar het liedje "Old Shep". Elvis won de tweede prijs, kaartjes voor alle attracties op de kermis en vijf dollar. De show werd live uitgezonden op het plaatselijke radiostation van Tupelo WELO. Formeel dus het eerste officiele radiodebuut van Elvis.

Voor zijn elfde verjaardag mocht Elvis, zoals ieder jaar, een cadeau uitzoeken bij de "Tupelo Hardware Company". Vele mensen kennen het verhaal. Elvis wilde graag een fiets, maar omdat deze te duur was, werd het uiteindelijk een gitaar. Vele jaren later vertelde F.L. Bobo, die toen de leiding over de winkel had, dat Elvis eigenlijk een geweer wilde hebben. Zijn overbezorgde moeder vond dat wel een erg gevaarlijk cadeau voor een jongen van elf!  

In september 1948 verhuisde het gezin naar Memphis in de staat Tennessee. Elvis zijn vader zei in een interview dat ze toentertijd het idee hadden dat je in de grote stad Memphis meer geld kon verdienen en dat het leven daar voor Elvis leuker zou zijn. Maar, sprak Vernon Presley, we werden bitter teleurgesteld. Elvis' moeder en ik liepen dagelijks door de straten op zoek naar werk. We liepen door zware regen en sneeuw, maar er was nergens werk te vinden�.

Elvis bezocht in die tijd de Humes High School in Memphis.

 

ELvis met zijn Humes High School vrienden

jaarboek humes high school

1949-1953

( Links) Elvis met zijn vrienden Humes High School. (rechts) Elvis portret foto uit het Humes High School jaarboek.

 

Hij was daar altijd een wat vreemde eend in de bijt, maar had wel vrienden. Als het maar even kon, kon je hem vinden op de beroemde Beale Street in het hart van de stad Memphis. Daar zag hij de originele zwarte muzikanten muziek maken die hem erg aansprak. De radio overstelpte de mensen in die dagen met countrymuziek en natuurlijk, zeker in de zuidelijke staten met gospelmuziek. De zwarte bluesmuziek raakte de jonge Elvis recht in het hart. Het beinvloedde niet alleen zijn muzieksmaak, hij ging zich ook kleden als de bluesmuzikanten dat deden. Met deze muzikale bagage maakte Elvis in 1953 een stap die uiteindelijk zijn totale leven, dat van zijn ouders en van iedereen die hij kende zou veranderen.


2. De ontdekking van Elvis.

 

Sun Studio's Memphis Sam Phillips, Elvis en Marion Keisker

 

Elvis was kort nadat hij van school kwam, begonnen als vrachtwagenchauffeur bij de "Crown Electric Company" in Memphis. Op zijn vele ritten door de stad kwam hij vaak langs Union Avenue. Daar was in het gebouw van de Sun Studio de Memphis Recording Service gevestigd. Hier kon iedereen die dat wilde voor vier dollar een plaatje opnemen. De eigenaar van de Sun Studio, Sam Philips, leidde de Memphis Recording Service, samen met zijn trouwe secretaresse Marion Keisker. Hier ontstond dan ook het beroemde verhaal dat Elvis op een dag zijn vrachtauto voor de deur parkeerde, al zijn moed bijeen raapte, zijn gitaar pakte en naar binnenstapte. Sam Philips was niet aanwezig maar Marion Keisker bediende voor Elvis de opnameapparatuur. Toen Marion aan Elvis vroeg wat voor soort muziek hij maakte, kreeg zij als antwoord: I don't sound like nobody.

Het resultaat was een plaatje voor de verjaardag van Elvis' moeder. Althans, zo wil het romantische verhaal. Elvis moeder was in april jarig, maar Elvis nam de twee songs pas op in de zomer van 1953. Persoonlijk denk ik dat Elvis de reputatie van Sam Philips heel goed kende en er op uit was zich in de picture te spelen bij Sam. In ieder geval is de opname, vele jaren na Elvis dood uitgebracht op cd. Een krakerige, hoog gezongen versie van "My Happiness".

 

 

Marion liet de opnamen horen aan Sam. Sam was er niet echt kapot van. In januari 1954 kwam Elvis terug bij de Memphis Recording Studio. Hij wilde graag nog twee songs opnemen. Dit waren "Casual Love Affair" en "I'll Never Stand In Your way". Deze keer bediende Sam zelf de knoppen. Hij deed Elvis geen enkele belofte, maar noteerde wel zijn telefoonnummer. Op een gegeven moment ontving Sam Philips van Peer Music uit Nashville een demo plaat van de ballad "Without You". Philips besloot dat hij Elvis de kans wilde geven om deze song op te nemen. Hoe Elvis ook zijn best deed, het lukte hem niet het op een juiste manier op de plaat te krijgen. Sam vroeg Elvis om maar eens wat anders te zingen. Elvis zong toen voor de vuist weg zijn totale repertoire aan country songs en rythm and blues songs die hij zich kon herinneren. Philips was hier zo van onder de indruk dat hij een afspraak maakte met Elvis om terug te komen naar de studio.

 

Elvis werd samen gebracht met de gitarist Scotty Moore en de bassist Bill Black. Scotty Moore herinnert zich de eerste ontmoeting met Elvis nog levendig: Hij droeg een roze overhemd, roze broek met witte strepen langs de pijpen en witte schoenen. Mijn vrouw wilde langs de achterdeur vluchten. Niemand kleedde zich in die tijd op zo'n manier. Het trio werkte zich in het zweet gedurende de hete Memphis zomer. De vonk werd een vlam toen Elvis en zijn twee begeleiders zich storten op de song "That's Allright Mama", van Arthur 'Big Boy' Crudup. Uit baldadigheid speelden zij deze originele bluessong steeds sneller. Sam Philips liep de studio binnen en riep enthousiast 'Wat zijn jullie aan het doen'? De drie jonge mannen in de studio keken een beetje beteuterd. Ze hadden geen idee. Wat het ook is, het is een popsong!Dat waren toen de beroemde woorden van Sam. Hoe konden ze toen weten dat er een nieuw geluid voor een nieuwe generatie muziekliefhebbers was geboren?


3. De Rock and roll jaren

 

Elvis nam bij Sun Records vijf platen, dus tien songs op. Deze verschenen nog op 78 toeren platen. Een originele plaat uit die tijd wordt nu voor vele honderden euro's via veilingen verhandeld. Met deze platen bereikte Elvis een enorme regionale bekendheid. Nationaal stelde het nog niets voor. Dat kon ook niet. Sun Records was een heel klein label en was niet in staat om zijn platen door heel Amerika uit te brengen. De laatste Sun single die Elvis opnam, "I Forgot To Remember To Forget You" bereikte uiteindelijk een top tien notering in de Billboard hitlijst en bleef daar veertig weken staan. Voor Sun zat er niets anders meer op dan Elvis platencontract te verkopen aan een platenmaatschappij die hem wel landelijk kon wegzetten.

rca studio's recording

Inmiddels had Elvis in Colonel Tom Parker een manager gevonden die het onderste uit de kan kon halen. Door bemiddeling van Parker kon Sam Philips het contract van Elvis in november 1955 verkopen voor 35.000 dollar aan the Record Corporation of America, RCA. Daarnaast kreeg hij nog vijfduizend dollar voor de royalty's op de songs. Hiermee werden alle Sun opnamen eigendom van RCA.

Tom Parker was een geslepen man. Hij was illegaal Amerika binnengekomen. Hij heeft zijn geld verdiend bij circussen door het hele land en heeft voordat hij Elvis tegenkwam met een aantal andere artiesten gewerkt. Tom Parker heeft de eretitel Colonel in 1948 gekregen van gouverneur Jimmie Davis van Louisiana.

De eerste woorden die Parker sprak tegen Elvis, toen Elvis na een optreden het podium afliep, waren: �Wij gaan heel groot worden�. Die belofte heeft Parker ook gehouden. Vooral het woordje 'wij' heeft altijd een rol gespeeld. Elvis tekende kort na dat optreden een contract met Parker op 50/50 basis. Er waren altijd geruchten over Parker, maar pas na Elvis dood is duidelijk geworden wie Tom Parker was. Hij is als Andreas (Dries) van Kuijk geboren in Breda. In Nederland dus!

Elvis in de RCA studio

 

Op 10 januari 1956 verscheen Elvis voor het eerst in de opname studio van RCA in Nashville. Hij nam daar drie nummer op, "I Got A Woman", "Heartbreak Hotel" en "Money Honey". De dag erna volgde nog "I'm Counting On You" en "I Was The One".

Naast Scotty Moore en Bill Black werd ook drummer D.J. Fontana toegevoegd aan de begeleidingsband van Elvis. Met deze band deed hij ook tot aan zijn diensttijd de live optredens. Op de eerste platen werd deze basisbezetting aangevuld met de beroemde gitarist Chet Atkins en een pianist die in de Grand Ole Opry was uitgegroeid tot Amerika's beste country and western pianist: Floyd Cramer.

Tom Parker had zichzelf één opdracht gegeven: �Zorg ervoor dat Elvis in korte tijd succes heeft in heel Amerika en de status van excentriek hillbilly fenomeen achter zich kan laten.'

 

dorsey show 17 maart 1956

The Dorsey Brother's Show Milton Berle show "Hound Dog"

 

Steve Allen Show Ed Sullivan show

 

 

Om maximale aandacht te krijgen voor de eerste Elvis single zorgde Parker er voor dat Elvis geboekt werd voor zes tv optredens in de "Jackie Gleason's Stage Show". Omdat deze shows gepresenteerd werden door de gebroeders Dorsey zijn ze de geschiedenis ingegaan als "The Dorsey Shows". (Arme Jackie Gleason!)

Door Elvis in deze, op 'prime time' uitgezonden shows steeds twee songs te laten zingen, werd er een solide basis gelegd onder de aspiraties van Parker.

De concurrentie in tv land was moordend in die dagen. Wat de ene show bracht, wilde de andere show ook hebben. Zeker als het een artiest betrof die de jeugd aansprak. Kort na de Dorsey Shows mocht Elvis en zijn gezelschap op komen draven bij de "Milton Berle Show".

Om het spectaculairder te maken, werd deze show vanaf een Amerikaans vliegdekschip, de U.S.S Hancock uitgezonden vanaf de marinebasis in San Diego. Elvis komt wat onwennig over. Zijn publiek bestond voor tachtig procent uit mannen. Waar waren de gillende meisjes?

Die waren wel te vinden in de andere tv shows die Elvis nog gedurende 1956 zou geven bij Steve Allen en, uiteindelijk bij de "Ed Sullivan Show".

 

 

Ed Sullivan moest in eerste instantie niets van Elvis hebben. Hij vond wat Elvis op het podium bracht smerig en laag bij de grond. Sullivan vond de heupbewegingen van Elvis zo seksistisch dat hij Elvis alleen in close up liet filmen, zodat zijn heupen niet te zien waren. Toch werden deze shows heel belangrijk voor de verdere carriere van Elvis. Tijdens de laatste show riep moraalridder Sullivan Elvis terug en verklaarde met een beschermende arm om Elvis heen, dat Elvis een hele fijne en zeer beschaafde jongen was. De natie had toestemming om Elvis te gaan waarderen. De jeugd deed dat al.

Naast de torenhoge verkoop van zijn grammofoonplaten, stortte Elvis zich ook op de filmwereld. In augustus en september 1956 werden de songs opgenomen voor Elvis eerste speelfilm "Love Me Tender".

 

 

In deze film kreeg Elvis de kans zich te bewijzen als acteur, naast grootheden als Richard Egan en Debra Paget. Hal Wallis, de grote baas van 20th Century Fox had Elvis ontmoet na afloop van de "Dorsey Shows". De twee konden het heel goed met elkaar vinden. De film werd een doorslaand succes. Het is een verhaal dat zich afspeelt kort na de Amerikaanse burgeroorlog. Elvis is getrouwd met de ex vriendin van zijn broer, omdat iedereen er van uit ging dat die broer in de oorlog was overleden. Opeens komt broerlief weer boven water en de verhouding tussen de twee komt onder druk te staan. Uiteindelijk ontstaat er een schietpartij, waarbij de jongere broer, gespeeld door Elvis op dramatische wijze wordt doodgeschoten. Huilende dames in de bioscoop! Elvis moeder heeft de film nooit gezien, omdat ze het niet kon verdragen dat haar zoon daar lag te sterven.

In de volgende Elvis film, "Loving You" uit 1957 speelde Elvis moeder en ook zijn vader een bijrol. Zij zaten in het publiek bij één van de songs die Elvis bracht in de film.

 

De drang van Tom Parker bracht Elvis ook naar hét Mekka van de entertainment industrie Las Vegas. Las Vegas was in de jaren vijftig het uitgaanscentrum voor de wat beter gesitueerde, maar vooral volwassen mensen. Dus, niet het publiek wat je normaal gesproken zou verwachten bij een Elvis optreden. Elvis werd voor twee weken geboekt in de "Venus Room"" van het "New Frontier Hotel". Op de enig overgebleven geluidsopname uit deze periode, een show op 6 mei 1956 hoor je een doodzenuwachtige Elvis die zich geen raad weet met het publiek. Tijdens zijn songs heerst een doodse stilte. Na een song volgde een beleefd applausje. De songs worden nog ontsierd door het "Freddy Martin Orchstra" die hun arrangementen toevoegde aan de toch rauwe sound van Elvis en zijn begeleiders Scotty Moore, Bill Black en D.J. Fontana. Aan het eind van het optreden hoor je Elvis sarcastisch het publiek bedanken: 'Thank you, music lovers!' Zonder verder een woord te spreken, verdwijnt hij van het podium in Las Vegas om daar pas weer in 1969 terug te keren!

 De optredens in de rest van het land gingen onverminderd door. Elvis moest tijdens deze optredens vaak in de buurt van de drummer blijven om nog te kunnen horen waar ze ongeveer waren gebleven in de song. Een totale massahysterie brak uit alleen al als Elvis het podium betrad.

 

Zijn manier van bewegen leverde hem de bijnaam 'Elvis de Pelvis' op. (pelvis betekent bekken). Elvis gaf tijdens een interview aan dit erg kinderachtig te vinden.

De triomftocht van Elvis duurde tot 1958. In december 1957 ontving hij een schrijven van de beroemde Uncle Sam. Hij had Elvis nodig voor The U.S. Army!


4. 1958 tot 1968

 

Toen de oproep voor militaire dienst kwam, was Elvis nog volop bezig met de afronding van de opnames voor de film "King Creole". Paramount Pictures, Hal Wallis en Elvis vroegen twee maanden uitstel, zodat Elvis niet in januari hoefde te verschijnen.

 

 

Deze toestemming werd verleend en Elvis werd op 24 maart 1958 verwacht in Fort Chaffee, Arkansas. Zijn (voor die dagen) lange haar werd kort geknipt, hij kreeg zijn uniform en schoenen en verscheen als model militair voor de verzamelde pers.

 

1958

 

Een paar dagen later vertrok Elvis naar Fort Hood in Texas waar hij aan zijn basistraining begon. Elvis heeft diverse aanbiedingen afgewezen om ingedeeld te worden bij de special services, zodat hij als entertainer zijn diensttijd kon uitdienen. Het publiek vond het prachtig dat Elvis geen bijzondere behandeling wilde, zeker nadat Tom Parker berekend had hoeveel geld Elvis zou mislopen als hij in dienst zat!

Toch zorgde Parker er goed voor dat Elvis niet in de vergetelheid raakte tijdens zijn diensttijd. Ruim ervoor waren door RCA al voldoende songs opgenomen, die tijdens Elvis diensttijd uitgebracht konden worden.

Vijf maanden nadat Elvis in dienst was gegaan trof hem een enorme tragedie.

Op 14 augustus 1958 overleed zijn moeder Gladys aan een hartaanval. Ze was 46 jaar oud. Vaak wordt gezegd dat ze 42 was. De oorzaak hiervan is gelegen in het feit dat ze zich er voor schaamde dat ze eigenlijk vier jaar ouder was dan haar man, Vernon. Ze trok die vier jaar er maar af. Raar genoeg is dat uiteindelijk de leeftijd die Elvis zou bereiken.

 

Elvis en Vernon rouwen samen om de dood van moeder en vrouw.

 

Op de begrafenis zongen "The Blackwood Brothers", Gladys� favoriete gospel nummers. Elvis ontving condoleance telegrammen van onder andere Marlon Brando, Dean Martin, Ricky Nelson, Tennessee Ernie Ford en Sammy Davis junior. Gladys werd in eerste instantie begraven op de Forest Hill Cemetry in Memphis, maar na Elvis'dood werd het graf verplaatst naar Graceland, het huis van Elvis. Ze ligt daar tussen de graven van Elvis, Elvis vader en de kleine gedenksteen voor Elvis' overleden tweelingbroer Jesse Garon.

 

Kort na de begrafenis werd Elvis overgeplaatst naar Bad Nauheim in Duitsland.

Hij kreeg van het Amerikaanse leger toestemming om buiten de basis te wonen. Hij huurde een huis in de Goethestrasse nummer 14.

In Bad Nauheim ontmoette Elvis voor het eerst zijn latere vrouw, de toen veertien jarige Priscilla Beaulieu.

Haar stiefvader, luchtmacht kapitein Joseph Paul Beaulieu was gelegerd in Wiesbaden. De relatie werd lang geheimgehouden en door Elvis zelfs ontkend.

In 1960 keerde Elvis weer terug naar Amerika en kon hij de militaire dienst verlaten. De muziekwereld was veranderd en Elvis besloot samen met Tom Parker dat hij geen deel meer wilde uitmaken van de rock and roll wereld. De echte rockmuzikanten van weleer waren omstreden. Little Richard had problemen met de belastingdienst en verliet de rock and roll om religieuze redenen, Chuck Berry was opgepakt voor mishandeling en Jerry Lee Lewis was weggelopen en later getrouwd met een dertien jarig meisje. In de ogen van het publiek, maar zeker in die van de pers, werd het nog erger toen bleek dat het meisje eigenlijk zijn eigen nichtje was. En of dat nog niet genoeg was, ontdekte men dat Jerry op dat moment nog getrouwd was met een andere vrouw!

Al die schandalen deden hun carriere en de toch al dubieuze reputatie van de rock and roll geen goed. Terwijl de schandalen zich opstapelde bij de ene groep rockers, vielen er ook tragische slachtoffers, zoals Ritchie Valens en Buddy Holly. Het verlies van de pioniers van de rock and roll maakte de weg vrij voor een andere stroming in de muziek, de opkomst van de ballads.

Op 8 mei 1960 verscheen Elvis voor het eerst na zijn diensttijd weer op televisie. Hij was te gast in de Frank Sinatra Timex Special. Tom Parker was al maanden voor Elvis afzwaaien bezig om dit te regelen. Hij hoopte dat Elvis met zijn goede reputatie die hij had gekregen door als gewone soldaat dienst te doen door een optreden met Sinatra geintroduceerd kon worden als een popzanger die zowel volwassenen als 'teenagers' zou aanspreken. Voor in totaal zes minuten televisie kreeg Elvis maar liefst 125.000 dollar uitbetaald! Het hoogtepunt van de show was een duet tussen Elvis en Frank Sinatra.

Elvis zong de Sinatra song "Witchcraft" en Sinatra deed "Love Me Tender" van Elvis.

Het voorlopig laatste live optreden van Elvis vond plaats op 25 maart 1961 in The Bloch Arena op Hawaii. Hij deed daar een benefietconcert ten behoeve van het USS Arizona Memorial Fund. De bedoeling van dit concert was geld in te zamelen voor een monument voor het oorlogsschip de USS Arizona, dat tijdens de aanval op Pearl Harbor me 1100 soldaten aan boord was gezonken. Kaartjes kosten tussen de drie en tien dollar met een speciale ring voor mensen die 100 dollar doneerde. Elvis haalde in totaal 52.000 dollar op met de show.

Hierna zag men Elvis niet meer in de concertzalen in Amerika. Hij was vanaf dat moment alleen nog maar te zien in speelfilms.

Voor zijn diensttijd waren er al vier films van Elvis verschenen: Love Me Tender, Loving You, Jailhouse Rock en King Creole.

 

In oktober 1960, kort na zijn diensttijd begonnen de opnamen voor de film G.I. Blues. In deze film kon Elvis zijn militaire uniform nog eens uit de mottenballen halen. De film gaat over het leven van een zingende militair in Duitsland. Hoewel er veel filmbeelden werden gebruikt die in Duitsland zijn opgenomen, heeft Elvis zijn bijdrage alleen in de Paramount filmstudio in Amerika geleverd.

De filmperiode van Elvis wordt nog altijd wat sceptisch bekeken. De Elvis films, enige uitzonderingen zoals King Creole daargelaten, waren vrolijke musicals.

Het zijn veelal slappe verhaaltjes die om een zingende acteur werden heen gevlochten. Het is vaak een mix van zon, zee en strand waartussen vrolijk gezongen wordt en (voor die tijd) mooie meiden Elvis omringen. Feitelijk is het een voorloper van de muziekclips die we dagelijks bij MTV en TMF kunnen zien. Het publiek slikte het in die tijd bijna kritiekloos. Iedere soundtrack werd uitgebracht op een elpee en die waren al vele malen met goud bekroond voordat ze op de markt kwamen!

Elvis heeft tussen november 1956 en januari 1970 31 speelfilms opgenomen.

Daarna werden er nog twee documentaire films gemaakt, That's The Way It Is (1970) en Elvis On Tour (1972)

 

Naast de filmsoundtracks werden er natuurlijk ook grammofoonplaten opgenomen. Naast de ballad -en kerstplaten, maakte Elvis drie gospel albums. Opmerkelijk is dat Elvis voor elk van zijn drie gospelalbums een Grammy Award heeft gekregen, terwijl hij met zijn rock and roll platen nog niet eens een nominatie voor een Grammy Award in de wacht heeft gesleept.

Op 1 mei 1967 trouwde Elvis in het Aladdin Hotel in Las Vegas met zijn 'geheime liefde' Priscilla Beaulieu. Op 1februari 1968, op de dag af negen maanden na het huwelijk, werd hun dochter, Lisa Marie geboren.

 

 

Voor Elvis ontstond een heel nieuwe situatie. Zijn leven was veranderd en hij verlangde weer terug naar zijn publiek.

 


5. De 1968 Comeback Special.

 

 

In 1968 maakte Tom Parker zijn plannen bekend om een televisie special rond Elvis op te nemen voor NBC. Elvis zal na acht jaar weer in een tv special verschijnen. Het programma zou rond kerstmis worden uitgezonden. Parker zag het al helemaal voor zich! Elvis liep een kerstdecor binnen, stelde zichzelf voor en zong een uur lang ieder kerstliedje dat hij zich maar kon herinneren. Daarna moest hij iedereen fijne feestdagen wensen en het scherm verlaten.

Gelukkig voor Elvis en zijn fans kreeg Parker dit keer niet zijn zin. Steve Binder, een pionier in het vertalen van dynamische rock and roll naar het televisiescherm werd aangetrokken als producer door NBC. Binder was geen onbekende op dit terrein. In 1964 had hij al een concertfilm gemaakt waarin onder andere The Supremes, Chuck Berry, James Brown, The Rolling Stones, Gerry and the Pacemakers en Smokey Robinson optraden. Wekelijks verzorgde hij het rock and roll tv programma Hullabaloo op tv. Binder verwees de plannen van Parker in één beweging naar de prullenbak, waarmee hij levenslang op de lijst van ergste vijanden van Parker kwam te staan.

Er ontstond dus een impasse. Moest het trouwe diertje Elvis kiezen voor zijn manager die hem groot had gemaakt of voor een producer die zijn carriere uit het slop wilde halen?

Binder, zelf een Elvis fan en liefhebber van moderne muziek vond het tijd dat Elvis zijn verloren kroon weer ging opeisen. Binder had hiervoor een heel speciale aanpak bedacht.

Hij zei tegen Elvis dat het grote publiek en vooral de jeugd hem was vergeten. Om dat te onderstrepen nam hij Elvis en zijn gevolg mee naar buiten, de Sunset Strip op. Zoals Binder al voorspelde, herkende niemand Elvis. Als er al mensen waren die hem dachten te herkennen, lieten ze niet blijken er van onder de indruk te zijn. Elvis realiseerde zich dat Binder wel eens gelijk kon hebben en koos voor de aanpak van Binder, geen kerstspecial, maar een mooi overzicht van het verleden en het heden van Elvis, met een enorm doorgeefluik naar de toekomst. De special is de geschiedenis ingegaan onder de naam: the '68 Comeback Special, maar heette eigenlijk: "Singer presents Elvis Presley".

Jammer voor de sponsor!

Steve Binder wilde Elvis op een informele wijze laten optreden voor publiek. Er zouden geen grote orkesten of wat dan ook aan te pas komen. Elvis werd in een soort boxring gezet met een gitaar en een aantal van zijn beste vrienden. Hij had maar één opdracht meegekregen van Binder: Zing je oude hits!De muziek werd unplugged gespeeld. Ruim 25 jaar later heeft MTV dit principe overgenomen. Elvis trad op in een leer pak. Gedurende de shows (er werden er vier gedaan) ontspande hij steeds meer en durfde hij ook meer risico's met zijn stem te nemen. De beste stukken uit deze sessies werden gevoegd bij een aantal songs die in een studio zonder publiek waren opgenomen. En ja, inderdaad, de show werd vlak voor kerst uitgezonden. Er zat slechts één kerstliedje in, Blue Christmas. Een nog grotere verrassing was de afsluiting van de TV Special. Elvis hield zich altijd verre van politieke of andere maatschappelijke uitspraken. Juist in deze special sloot hij af met de song If I Can Dream, waarin hij alle misstanden in de wereld aan de kaak stelt. Opvallend is de actuele tekst. Nu, in 2008 is de tekst nog steeds relevant. Na de aanslagen in Amerika van 11 september 2001 is het nummer opnieuw uitgebracht op een cd waarvan de opbrengst ten goede van de slachtoffers of hun nabestaanden kwam.


6. Terug op de troon.

 

De tv special bracht Elvis weer op het juiste pad. Hij nam in die periode zijn beste werk op in de platenstudio. In januari 1969 was hij al te vinden in "The American Sound Studios".

Producer Chips Moman hielp Elvis daar een zangstijl te creeren die hij voor de rest van zijn carriere zal gebruiken. Elvis kwam de studio uit met 36 nieuwe songs. Drie van deze songs behaalde de top 10, "Suspicious Minds", "Don't Cry Daddy" en "In The Ghetto".

Het optreden op een podium bleef Elvis trekken. Hij kreeg een aanbod om te komen optreden in het nieuwe "International Hotel" in Las Vegas. Hij werd geboekt voor vier weken, iedere avond een show. Het was de bedoeling dat Elvis de concertzaal van het "International Hotel" zou openen met zijn show in juli. Omdat Tom Parker er niet mee akkoord ging om Elvis als proefkonijn te laten gebruiken in een nog niet geteste zaal, werden de Elvis optredens verplaatst naar augustus. De openingsconcerten werden door Barbra Streisand gedaan.

Het salaris van Elvis voor deze vier weken lag rond een half miljoen dollar. Op het grote bord buiten het hotel stond alleen in grote letters te lezen: ELVIS

Elvis had na zijn laatste publiekelijke optreden in 1961 een totale nieuwe sound gecre�erd. Hij trad toen op met een gitarist, een basspeler en een drummer. Zijn nieuwe muziek vroeg niet alleen veel meer muzikanten, maar ook andere muzikanten. Vanaf dat moment betrad Elvis het podium met een orkest van 35 personen. Verder had hij nog een aantal rockmuzikanten die hem begeleidden op het podium. De bekendste was bluesgitarist James Burton. Verder bestond de band uit drummer Ronnie Tutt, bassist Jerry Scheff, slaggitarist John Wilkinson en pianospeler Larry Muhoberack. Deze werd kort na de eerste optredens vervangen door Glenn D. Hardin. Naast de instrumentalisten had Elvis ook nog het gospelkwartet "The Imperials" en het vrouwelijke back-up trio "The Sweet Inspirations" achter zich staan. Alsof dat nog niet genoeg was, werd er later ook nog de gospelgroep "J.D. Sumner and The Stamps" aan toegevoegd.

Een andere reden voor deze enorme entourage lag, naast de gewijzigde muzieksoort, in het feit dat de zaal zo enorm groot was. Elvis was bang te verzuipen in de ruimte wanneer er een driemans begeleidingsband naast hem stond. Het hielp Tom Parker ook om Elvis op zijn favoriete manier in de markt te zetten: The Worlds Greatest Entertainer.

Elvis was op van de zenuwen om juist in Las Vegas zijn comeback te maken. De beelden van zijn eerste optredens in die stad in 1956 speelden nog door zijn hoofd.

Tom Parker zorgde ervoor dat Elvis terugkeer naar het podium het grootste showbusiness evenement van het jaar zou worden. Kirk Kerkorian, de eigenaar van het "International Hotel" stuurde zijn eigen vliegtuig naar New York om zoveel mogelijk rock verslaggevers naar Las Vegas te halen. Onder het publiek bevonden zich beroemdheden als Pat Boone, Fats Domino, Wayne Newton, Dick Clark, Ann-Margret, George Hamilton, Angie Dickinson en Henry Mancini. Elvis had persoonlijk Sam Philips uitgenodigd, de man die hem geholpen heeft zijn rauwe talent te ontwikkelen naar een unieke muzikale stijl.

Het was 31 juli 1969. De show werd opgevoerd voor een uitverkochte zaal. Na de show liet Elvis tweeduizend razend enthousiaste fans achter. Hij was terug waar hij hoorde. Op het podium!


7. Concert jaren.

 

Niet alleen de mensen die aanwezig waren tijdens het concert waren er van overtuigd dat Elvis een nieuwe toekomst tegemoet ging. Ook zijn bevlogen manager 'Colonel' Tom Parker zag dit gebeuren. De dag na de openingsshow had hij al een ontmoeting geregeld met de general manager van het "International Hotel". Zij bespraken het enorme succes van het concert van de vorige avond. Het hotel bood Elvis een contract voor vijf jaar waarin hij twee maanden per jaar, in februari en augustus, shows zou geven. Zij boden één miljoen dollar per jaar. Tom Parker pakte tijdens het gesprek zijn pen uit zijn binnenzak en schreef de voorwaarden voor deze concerten op een rood papieren servetje wat op tafel lag. 'Hier tekenen', was het enige wat Parker tegen de manager zei. Opnieuw was er een contract getekend voor Elvis waar geen rekening werd gehouden met zijn stijgende waarde door de jaren.

Naast de vaste begeleidingsband was Elvis ook altijd heel trouw aan andere personen die voor hem hebben gewerkt. Zo ook Bill Belew. Bill Belew was de ontwerper van het leren pak dat Elvis droeg tijdens de '68 Comeback Special. Voor de Vegas shows en later ook voor alle andere optredens maakte hij de zogenoemde jumpsuits. Dit zijn de beroemde kostuums vol met versieringen in glas of edelmetalen, gebaseerd op karatepakken. Het is voor ons onmogelijk alle pakken af te beelden, maar voor u een selectie.

Het eerste optreden op de tournees die Elvis buiten Las Vegas gaf, bestond uit een optreden in het Houston Astrodome. Deze gigantische zaal met 44.500 stoelen was volgens Tom Parker voor de tot de World's Greatest Entertainer gebombardeerde zanger de juiste plaats om op te treden. De kaarten werden weliswaar voor minder dan één dollar verkocht, maar Elvis had een uitverkochte zaal. Net als in de jaren vijftig ontstonden hectische taferelen tijdens en na de show. Hysterisch gillende fans overschreeuwden vaak wat op het podium te horen was. Ondanks het feit dat Elvis auto bij de podiumdeuren geparkeerd stond, slaagde een aantal fans er toch nog in om bij de auto te komen. Ze overladen Elvis met cadeaus en bloemen, anderen wilden hem alleen maar even aanraken. Elvis, maar ook de mensen van zijn beveiliging maakte angstige momenten mee. Als Elvis zou blijven optreden in dit soort grote zalen, moest dit veranderen.

De volgende methode werd bedacht. Tom Parker besloot in overleg met de tourmanager van Elvis, Joe Esposito, dat in het vervolg Elvis alleen optrad in zalen waar de auto in het gebouw zelf geparkeerd kon worden. Elvis gaf geen toegiften aan het eind van zijn shows. Hij zong: "cant Help Falling In Love" als afsluiter en verliet het podium terwijl de band nog doorspeelde. Zodra Elvis zijn auto had bereikt, werd er in de zaal de zin geroepen die later nog steeds wereldberoemd is: 'Elvis has left the building'. Jackie Kahane, de komiek die jarenlang het voorprogramma van Elvis verzorgde, had de eer deze zin te roepen.

Ondanks de verschillende songs die Elvis bracht tijdens zijn concerten vanaf de vroege jaren zeventig tot aan zijn dood, veranderde zijn stijl en de manier waarop hij zijn optredens opbouwde niet. Wel ontdekte de fans dat Elvis zo af en toe wat songs aan zijn show toevoegde die rechtstreeks verband hielden met zijn privé-leven. Toen het in 1972 niet meer zo boterde tussen Elvis en zijn vrouw Priscilla zong hij tijdens zijn concerten vaak songs als "Always On My Mind" en "You Gave Me A Mountain".

Ook in de studio was dat terug te vinden. Op 27 maart 1972 nam Elvis in de RCA studio in Hollywood de ultieme echtscheidingssong "Seperate Ways" op. Dit nummer werd de titelsong van een studio elpee waarop ook "Always On My Mind" is te vinden.

De concerten door het hele land gingen door. Elvis was nauwelijks thuis. Hij toerde bijna negen maanden onafgebroken. De overige drie maanden werden gebruikt voor het opnemen van grammofoonplaten.

In juni 1972 stond Elvis geboekt voor vier shows in het beroemde Madison Square Garden in New York. Dit was de eerste keer dat Elvis in New York optrad. Hij was enorm zenuwachtig en was zelfs bang voor de overbeschaafde New Yorkse critici. Hij dacht dat zij hem af zouden maken, wanneer hij met zijn Las Vegas show New York probeerde te veroveren. De fans waren niet echt terughoudend. De kaarten waren in korte tijd uitverkocht. Elvis was in topconditie. Zijn stem was sterk en glashelder. Hij zong oude en nieuwe liedjes. Het publiek was uitzinnig en tot Elvis grote opluchting waren de critici redelijk mild. Elvis' platenmaatschappij besloot de vier shows te mixen tot één elpee met alle hoogtepunten. De elpee "Elvis As Recorded at Madison Square Garden" was geboren. De plaat lag binnen twee weken in de winkels.

In 1972 verscheen de laatste Elvis film. MGM maakte een documentairefilm met als titel: Elvis On Tour. In deze film wordt Elvis gevolgd tijdens een tournee waarbij hij vijftien steden aandoet. Een deel van de film is verzorgd door de beroemde producer Martin Scorsese.

De triomftocht van Elvis is nog niet ten einde. In januari 1973 keerde hij terug op televisie. Elvis ging een benefiet show verzorgen op Hawaii ten gunste van het "Kui Lee Cancer Fund".

Voor het eerst in de televisie geschiedenis werd deze show live via de Intelsat IV satelliet uitgezonden. De landen die dit Elvis spektakel op deze manier live konden meemaken waren: Japan, Korea, de Filippijnen, Nieuw Zeeland, Australie, Thailand, Zuid Vietnam en andere landen in het verre Oosten. Twee dagen later werd een opgenomen versie uitgezonden in alle landen in West Europa. Pas in april werd de show in Amerika uitgezonden. Alles bij elkaar genomen hebben meer dan anderhalf miljard mensen de show gezien!  

 

In deze periode ging Elvis zich naast zijn optredens steeds meer toeleggen op allerlei filosofische en theologische stromingen. Wanneer hij maar even kon, trok hij zich terug met een stapel boeken. Hier ontstond ook zijn levensmotto: 'Don't criticize what you don't understand, son. You never walked in that man's shoes'.

Elvis wilde een ieder zonder vooroordelen tegemoet treden. Je moet niet uitgaan van iemands uiterlijk maar altijd zoeken naar het goede in de mens. Om dit kracht bij te zetten liet hij een halsketting ontwerpen met de letters TCB met daaronder een bliksemschicht. Deze letters staan voor "Taking Care of Business in a flash". Aan vrienden en relaties werd als blijk van waardering zo'n ketting geschonken. Zelfs de band van Elvis kreeg de naam TCB Band. Voor de vrouwen uit Elvis gezelschap was er een variant TLC. Dat staat voor Tender Loving Care.

Het moordende tempo van de lange tournees begonnen zijn tol te eisen. Zijn lichaam liet hem meer dan eens in de steek. Elvis belande diverse keren in het ziekenhuis, onder meer met een ernstige schildklieraandoening. Zijn verslaving aan publiek zorgde er voor dat hij soms het ziekenhuis verliet om toch zijn optredens door te laten gaan. Hij wilde zijn fans niet teleurstellen.

 

Hij bleef doorgaan met optredens. Maanden achter elkaar. In de 'rustige' perioden werden platen opgenomen en nieuwe tournees gepland. Een eindeloze aaneenschakeling van verplichtingen en een bizarre levensstijl. Elvis bleef doorgaan, tot die fatale dag, 16 augustus 1977.

8. Elvis dood?

Niemand had kunnen weten toen Elvis op 26 juni 1977 afscheid nam van zijn publiek in de "Market Square Arena" in Indianapolis, dat dit ook een afscheid voor altijd zou inhouden. Het bleek zijn laatste optreden te zijn.

Elvis ging terug naar Graceland om zich voor te bereiden op zijn volgende tournee die op 19 augustus zou beginnen.

Op 16 augustus liep Elvis vriendin Ginger Alden de badkamer van Graceland binnen en vond Elvis bewusteloos op de grond. Met spoed werd Elvis vervoerd naar het Baptist Memorial Hospital in Memphis. Daar constateerde de artsen dat Elvis toen al was overleden.

Er waren op dat moment vele geruchten over de doodsoorzaak van Elvis. Uiteindelijk is vastgesteld dat een verkeerde combinatie van medicijnen in relatie tot Elvis' zwakke fysieke gesteldheid een hartstilstand hebben veroorzaakt. Dus, geen drugs, zoals vele roddelrubrieken schreven, maar voorgeschreven medicijnen. Na een langlopend onderzoek werd in 1980 de licentie van Elvis lijfarts, Dr. George Nichopolous voor een aantal maanden ingetrokken. In 1981 werd hij in staat van beschuldiging gesteld op basis van veertien gevallen van onverantwoord en strafbaar handelen in het voorschrijven van medicijnen aan Elvis.

Elvis is slechts 42 jaar oud geworden. Colonel Parker: "Elvis is niet gestorven. Zijn lichaam is gestorven. Het betekent verdomme helemaal niets. Dit verandert ook niet!"

Een harde uitspraak, maar ergens heeft hij zijn gelijk gekregen. Behalve natuurlijk dat alle naasten en fans zijn fysieke aanwezigheid missen!  

 

Elvis wordt hoe dan ook levend gehouden. De vele fanclubs over de hele wereld blijven doorgaan met aandacht vragen voor Elvis.

 

In Nederland bestaat de officiele door EPE erkende fanclub It's Elvis Time al vanaf 1962. Nog steeds worden er bij onze fanclub bijeenkomsten gehouden waar jong en oud elkaar treffen. Fans van het eerste uur ontmoeten daar fans die nog niet eens geboren waren toen Elvis overleed.

Omdat Tom Parker illegaal in Amerika verbleef, ging hij nooit met Elvis op een wereldtournee. Elvis bleef altijd alleen in Amerika optreden. Nu, zo lang na zijn dood, treed de originele begeleidingsband van Elvis overal ter wereld op. Op een groot filmscherm worden beelden van een zingende Elvis vertoond. De band speelt live mee met de teksten die door Elvis worden gezongen.

Nu, ruim dertig jaar na zijn dood is Elvis nog steeds één van de best verdienende artiesten ter wereld. Overal kom je hem nog tegen. Er is sprake van een echte Elvis industrie en dat zonder einde!

Toen in Diergaarde Blijdorp in augustus 2007 een bizon werd geboren, hebben ze niet lang nagedacht om het beestje een naam te geven. Het werd Elvis!

 

Ja, Elvis has left the building, maar de herinneringen aan hem worden in leven gehouden!

 

ADIOS AND MAY GOD BLESS YOU !