Rockin’ Across Texas is een dubbel cd 5”. De cd set bevat de live concerten uit in Amarillo, Texas en uit het Civic Center, op 19 juni 1974. Verder nog een show van 3 juli 1976 in Fort Worth, Texas in het Tarrant County Convention Center. De inhoud van de cd is exact hetzelfde als die destijds bij het boek Rockin'Across Texas werd geleverd, die overigens uit productie is genomen.
Voor een geluidsfragment van cd 2 luister naar Polk Salad Annie en America op de volgende link:
http://www.elvispresleymusic.com.au/audio/popup/america_part_polk_salalad_annie_rockin_across_texas_d2.html
Tracklist Rockin'Across Texas
CD 1: AMARILLO June 19, 1974
See See Rider – I Got A Woman/Amen – Love Me – Trying To Get To You – All Shook Up – Love Me Tender – Hound Dog – Fever – Polk Salad Annie – Why Me Lord – Suspicious Minds – Introductions – I Can’t Stop Loving You – Help Me – An American Trilogy – Let Me Be There – Heartbreak Hotel – Funny How Time Slips Away –Big Boss Man – Can’t Help Falling In Love – Interview Odessa Texas, 1960.
CD 2: FORTH WORTH July 3, 1976
BMG/SONY Denmark 8287663925 2
Speeltijd 69 min, 18 sec
See See Rider – I Got A Woman/Amen – Love Me – If You Love Me – You Gave Ma A Mountain – All Shook Up – Teddy Bear – Don’t Be Cruel – And I Love You So – Jailhouse Rock – Fever – America – Polk Salad Annie – Introductions/Early Morning Rain/What’d I Say/Johnny B. Goode – Introductions – Introductions/Love Letters/School Days – Hurt – Hound Dog – Funny How Time Slips Away – Can’t Help Falling In Love.
All I Ask You, Is Let It Be Right
‘Elvis In Texas’ is een schitterend boek door Stanley Oberst. Deze uitgave werd omarmd door Ernst Jorgensen en de zijnen en maakte er een nog mooiere FTD release van. Het boek werd voorzien van 2 soundboards: Live in Amarillo, 1974 en Live in Fort Worth, 1976. Nu, in het kader van de ‘herverpakkingsstrategie’ van Sony die nu ook bij FTD heeft toe geslagen, krijgen we deze 2 concerten opnieuw. Ditmaal in een digi-pack, zonder dat prachtige boek. Voor de fans die het boek te duur vinden is dit natuurlijk een prachtige oplossing. De lay-out van deze release is werkelijk dramatisch te noemen. Iemand heeft de menukaart van het plaatselijke steakhouse meegenomen en als achtergrond gebruikt voor een Elvis release. Je verwacht elk moment te lezen over een 500 gram wegende ‘Texas Ribeye Special’ of een ‘Texas Tumbleweed’ met whisky saus. Daarnaast zijn er overwegend, bleke, foto’s uit 1976 gebruikt en dat komt het geheel ook niet te goede. Kortom: dit staat in wel heel schril contrast met de sobere maar strakke uitstraling van het boek.
De inhoud dan maar. Te beginnen bij 1974. ‘See See Rider’ knalt er meteen in. Iemand heeft de tape destijds iets te laat in gestart. Een degelijke versie volgt. Met ‘I Got A Woman’ gaat het de goede kant op: goede uitvoering met uw attentie voor Ronnie Tutt die weer eens even laat horen dat hij een van de beste drummers aller tijden is. ‘Goodevening, my name is Alvis Paisley’ meld Elvis het publiek en de luisteraar. Door gaat het concert met een ok uitvoering van ‘Love Me’ en een zeer goede performance van ‘Trying To Get To You’. Medley tijd en weg zijn we met het gebruikelijk snelle ‘All Shook Up’ gevolgd met een lekkere ‘Love Me Tender’, hier uw speciale aandacht voor het pianowerk van Glen D.! Meteen gaat het gas er weer op met ‘Hound Dog’ wat met name tegen het einde interessant begint te worden. De temperatuur stijgt bij het publiek met ‘Fever’, je hoort het publiek mee klappen en, wederom, Ronnie Tutt die er lustig op los improviseert. ‘Polk Salad Annie’ is niet minder dan een uitstekende versie, zeker voor 1974. ‘Let me just walk around for a second and get my breath back, folks’. Dat mag natuurlijk. Wanneer Elvis zijn adem weer geeft gevonden volgt een serieuze ‘Why Me Lord’ zonder geclown met JD. Dit nummer krijgt zelfs een reprise en dan komt ook Kathy helemaal los! En nog zijn we dan niet bij de introductions aan beland: ‘Suspicious Minds’ swingt voorbij in een opmerkelijk strakke vorm met, alweer, geweldig werk op de drums door Ronnie. Dan is het wel tijd voor het voorstel rondje. Het lijkt er op dat iedereen op het toneel in de ban is van een grapje: een nep/fop hand doet de ronde op het toneel; ‘we’re passing it around on stage’, aldus Elvis. Bijna iedereen komt ook opeens uit Texas, wat een enorm gejuich van het publiek tot gevolg heeft. Behalve bij Voice; ‘You guys are not from Texas…Foreigners, hey?’ meld Elvis. Door gaat het concert met ‘I Can’t Stop Loving You’, een goede versie met ditmaal weer een spotlight voor Glen D. De nieuwste single wordt ook nog even geplugged: ‘If You Talk In Your Sleep’ en ‘Help Me’. De laatste titel wordt gezongen in een mooie, bijna duetachtige versie waarin Sherril goed door komt. ‘American Trilogy’ is next up. Het is maar goed dat het orkest op deze opname niet al te goed door komt want de fluitist heeft een enorme off day… Wie denkt dat hierna ‘Can’t Help Falling In Love’ wordt ingezet heeft het mis: ‘Let Me Be There’ wordt in gezet en tevens voorzien van een reprise. De timing op het hoesje klopt dus niet. ‘All I ask you is let it be right’, zingt Elvis in dit nummer.
Via ‘Heartbreak Hotel’ (prima versie) wordt geconstateerd dat het ‘Funny How Time Slips Away’ is. Maar niet voordat er nog even wordt gesjanst met de dames vooraan het toneel. ‘Is that your boyfriend? He don’t mind if you earn it’, meld Elvis aan een dame die heel graag een sjaaltje in handen wil krijgen. Het lijkt een beetje op de ‘Yours till your drawers drop’ opmerking in de jaren ’50, te lezen in het boek ‘Elvis In Texas’. Briljant. De uitsmijter van de avond is een top versie van ‘Big Boss Man’ en daarmee sluit Elvis het concert echt rockend af. Met een ‘affectionate farewell’ is het dan nu wel tijd voor ‘Can’t Help Falling In Love’ met heerlijk pianowerk van ons aller Glen D. Een uitstekende show van onze held in Amarillo, op 19 juni 1974.
Twee jaar later is het een heel ander verhaal in Forth Worth op 3 juli, 1976. Het geluid is goed en de band en orkest zijn in vorm. Elvis echter niet. Hoogtepunt van de show is evenwel een bezielende versie van ‘America’ welke een werkelijk ovationeel applaus krijgt van het publiek waar ook Elvis, gelet op zijn reactie, toch ook wel van onder de indruk is.
Beschouwend: voor de fans die het boek niet in de kast hebben staan een welkome release. Het artwork met als inspiratie een menukaart is niet al te best. De hoofdmaaltijd is echter het concert uit 1974. Hoogst entertainend en zeer goed qua smaak! Het concert uit 1976 beschouwen we als een redelijk smakend toetje alwaar het applaus na ‘America’ fungeert als de slagroom met de kers…
Howdy, Folks!